Gearchiveerd onder: Uncategorized
Wie is Doarsie?
Waarom Doarsie?
Toen ik een aantal jaar geleden mijn weg op diverse internetfora zocht nam ik als nickname de Twentse benaming voor mijn woonplaats, Daarlerveen aan. Deze nick was : Doarseveld.
Al snel begon men mij aan te spreken met Doarsie.
Omdat Doarsie eigenlijk veel mooier staat als nickname heb ik die toen maar aangenomen. Inmiddels ga ik al zo’n 7 jaar als Doarsie over het net.
“Doarsie is wel altijd Ferdinand maar Ferdinand is niet altijd Doarsie”
gekronkel
Klik hier naast <- (links dus) op een catagorie.
Het laatst geplaatste item staat hier onder, dat wil ik eigenlijk niet maar ik heb geen idee hoe ik de frontpage leeg houd…
Gearchiveerd onder: Columns | Tags: 2011, 2012, geweld, God, Jezus, kerk, Kerst, maranatha, oorlog, ziekte
Alles klopt
Och ja, wat zou dat mooi zijn, zo aan het eind van het jaar terugblikkend tot de conclusie komen dat alles goed was, alles klopte.
Maar als ik zo even mijmerend zit terug te denken aan waar 2011 zoal mee gevuld was, kan ik er bijna niet omheen dat het nauwelijks vol te houden is dat alles werkelijk klopt. -Dat is trouwens een behoorlijk understatement, dat niet alles klopt.- Hoe dieper we verstrikt raken in dit jaar, hoe meer het er op lijkt dat er eigenlijk helemaal niets van klopt.
Nou ja, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat, als ik heel egoïstisch, alleen naar mijn eigen 2011 zou kijken dat het dan eigenlijk best nog wel meevalt. Een heerlijk gezin, gezondheid, werk, hapjes en drankjes genoeg… Maar toch bekruipt me, zo aan het eind van dit jaar, steeds meer het gevoel dat er van deze wereld waarin wij leven helemaal niets meer lijkt te kloppen. Geweld, natuurrampen, oorlogen, ongevallen, ziektes waar we nog steeds geen medicijn voor hebben, kinderen die veel te jong zonder een van de ouders verder moeten, ouders die hun kind naar het graf moeten brengen… Ik vraag me af, was 2011 nog wel Anno Domini? Het jaar des Heeren? Heeft God de regie nog wel in handen?
En dan wordt het aan het eind van zo’n jaar ook nog eens kerstfeest… Het kan best moeilijk zijn om aan het eind van (alweer) zo’n donker jaar het feest van licht te gaan vieren. De donkere dagen voor kerst lijken met het jaar donkerder, zwarter, te worden.
En toch zal het kerstfeest gevierd worden, moet het gevierd worden.
Niet alleen door oppervlakkige gezelligheid met eten, drinken en vrolijk zijn, maar ook met het verlangen naar de 2e komst. In de wetenschap dat de 1e komst na Pasen volbracht is. Het verlangen naar de nieuwe wijn die voor ons klaarstaat aan de avondmaalstafel op de nieuwe Aarde.
Ja, vier het feest van het licht! Nog even wachten, en de dag breekt aan waarop zal blijken dat ook al het donkere van 2011 toch echt licht blijkt te zijn. Er komt een dag dat we zullen zien dat ook het jaar 2011, Anno Domini, het jaar van de Heere was. Wat zal de wereld mooi zijn op die dag!
Maranatha, alles klopt!
FD
b
Gearchiveerd onder: Columns | Tags: Ajax, crisis, Daarlerveen, Euro, GKv, Johan Cruyff, kerk, midlife
Visie -2-
Als –Deo Volente- ik 2 keer zo oud ben als ik nu ben, ben ik 74 jaar.
Toen ik de helft zo oud was als ik nu ben, was ik 18 (en een half)
Een op het eerste gezicht makkelijk rekensommetje, leert me dus dat ik zo’n beetje midden in het leven sta. Met deze cijfers als wetenschappelijke onderbouwing, durf ik ook best te beweren dat ik me (nog) heel goed in kan leven in de belevingswereld van de jeugd, en dat ik me (al) best veel kan voorstellen van hoe de ouderen de tegenwoordige tijd beleven. Ik zit er mooi tussenin. Als je zo midden in het leven staat, bestaat het gevaar dat je aan dat ‘levensmidden’ een Engelse term gaat geven en zomaar in een soort van crisis belandt. Ergens –dit geheel terzijde- is die zogenaamde midlifecrisis, niet zoveel anders dan de financiële schulden- of Eurocrisis. Die bestaat eigenlijk ook niet echt, bij beide crises speelt het gevoel een rol. Een veel te grote rol. Want als je het gevoel hebt dat het slecht gaat, gaat het vanzelf ook echt slecht.
Het lijkt mij daarom veel verstandiger om mijn levensmidden juist positief te bekijken.
En het te gebruiken als oplossing voor veel problemen die te maken hebben met gevoelens en er dus (volgens mijn verstandige, midden in het leven mening) niet echt zijn. Om nou meteen de hele schuldencrisis op te gaan lossen lijkt me wat overdreven, een beetje bescheidenheid is wel op zijn plaats, maar op locaal niveau zou het best verstandig zijn eens goed naar mij te luisteren. Dat geldt natuurlijk vooral voor het hoe en wat in de kerk! Want zeg nou zelf, Ik sta dicht bij iedereen, ik voel met iedereen mee. Al te enthousiaste jeugdigheid compenseer ik met aloud conservatisme en andersom. Ik stel dus voor om vast te stellen dat wat ik mooi, goed en gepast vind, dat dat ook mooi, goed en gepast is! En wat ik niet zie zitten en onnodig is, dat doen we gewoon niet. Mijn mening als gedeelde visie dus!
Ik stel voor om te beginnen met het afschaffen van het….
Euh. Tja…
Misschien gaat het ook nog wel lastig worden om alles en iedereen mijn kant op te laten kijken. Ik ben ten slotte al dubbel 18 en nog geen half 75…
Moeilijk hoor, dat midlife gedoe.
FD
Gearchiveerd onder: Columns | Tags: CDA, Eurocrisis, Griekenland, Jezus, Johan Cruyff, Mauro, Occupy
Veel
Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik het nu over zou willen hebben.
Er gebeurt best veel in de wereld om ons heen, dus op zich zijn er onderwerpen genoeg om even hardop over na te denken.
En uiteraard heb ik ook wel zo mijn gedachten over van alles en nog wat, maar om daar nou een hele column mee te gaan vullen.
Zo vind ik best wel iets van de zogeheten Eurocrisis en het gegooi met miljarden richting Griekenland, maar uiteindelijk gaat dat alleen maar om geld. En praten over geld vind ik tamelijk oninteressant. Over geld gaat het waarschijnlijk ook bij de “occupy-beweging”, die blijkbaar iets wil bezetten maar verder geen gemeenschappelijk doel lijkt te hebben, Het schijnt dat ze een eerlijker verdeling willen, Ik denk dan dat ze bedoelen: “Ikzelf wil meer.
Dan is er ook nog het gedoe met de zogenaamde weigerambtenaren.
Het zal waar zijn dat ambtenaren de wet moeten uitvoeren, maar er staat natuurlijk geen enkele wet boven Gods woord. Maar aan de andere kant zegt het wettelijke karakter van het burgerlijk huwelijk me niet zo heel veel. Deze zin zou je verkeerd kunnen opvatten maar ik ga hem verder niet toelichten.
Ik zou het zelfs nog kunnen hebben over het ‘nieuws’ rond Johan Cruyff en hoe schrijnend het is om dagelijks de soap die Ajax heet als nieuws voorgeschoteld te krijgen. Er gebeuren volgens mij echt wel nieuwswaardiger dingen. En, om met minister Leers te spreken, er zijn ook schrijnender gevallen. Het is inderdaad schrijnend hoe er door Nederland met mensen omgegaan wordt. We gedogen drugs, legaliseren prostitutie en vrouwenuitbuiting, maar tegen een kind dat toevallig niet in Nederland geboren is zeggen we “Jij hoort er niet bij, tot ziens”.
Ook over dit ‘geval’ Mauro heb ik allerlei gedachten, maar aangezien de moties van de oppositie zijn aangehouden hoop ik dat het CDA congres (morgen) de fractie laat inzien dat er naast staatsrechtelijk juist handelen ook nog iets is als Christelijke barmhartigheid…
Als ik deze column tot zover teruglees besef ik me ineens hoeveel er is om dankbaar voor te zijn. Maar er zijn ook veel mensen die niet inzien waarvoor ze dankbaar moeten zijn. Omdat ze het echt moeilijk hebben, of omdat ze niet zien wat ze juist wel hebben.
Woensdag is het dankdag, Misschien een idee om naast het gebed uit dankbaarheid er vooral een biddag van te maken.
Een gebed voor een ondankbare wereld.
FD
Gearchiveerd onder: Columns | Tags: God, jeugd, Jezus, kerk, marcus, master, ouders, schapen
Visie
“Laat de kinderen bij me komen, houd ze niet tegen”
Om te beginnen wil ik even kwijt dat het schrijven van een column vooral zo leuk is omdat je, als columnist, naar hartenlust kan chargeren, bagatelliseren, badineren en over één kam scheren. Dit gezegd hebbende wil ik even terug naar de gemeentevergadering die we vorige week hadden. Samen met wat Bruchtervelders luisterden we naar een college over “kind in kerk”.
eigenlijk ging het meer over “de jeugd”, maar het verschil tussen kind en jeugd wordt bij het ouder worden volgens mij steeds kleiner dus voor de meeste aanwezigen dekte de naam de lading wel.
Eén van de aanbevelingen was dat er een ‘gedeelde visie’ uit de hoge hoed getoverd moet worden over hoe we de volgende generaties vast kunnen of moeten houden bij de gemeente. Nu zat ik te denken… Als ik mijn visie deel, is dat toch een gedeelde visie?
De Bijbeltekst, uit Marcus 10, die ik boven deze column heb gezet heeft me ook aan het denken gezet. En dan vooral het “houd ze niet tegen”. Moeten we niet juist beginnen bij deze woorden van Jezus Christus? We verzinnen best veel goede dingen om de kinderen en de jeugd bij de gemeente te betrekken, maar moeten we ze gewoon, heel simpel, niet tegenhouden? Moeten we ze niet veel meer de ruimte geven om op hun manier te ontdekken wie Jezus is? en op hun manier hem te dienen? Houden we de jeugd tegen om bij Christus te komen als we hen niet de vrijheid geven om op hun manier aan de erediensten deel te nemen en daar invulling aan geven? Kan het zelfs zo erg zijn dat we hen de zegen van Jezus onthouden?
Nu weet ik ook wel dat onze gemeente niet enkel en alleen uit kinderen bestaat en dat het ook niet de bedoeling is om allemaal en alleen maar te doen wat de jeugd vet, cool en master vindt.
Maar toch denk ik dat het voor het gemeenteleven geen kwaad kan om iedereen, dus ook de jeugd, te betrekken bij hoe we ons geloof en de erediensten invullen. Het zou zomaar eens een heilzame werking kunnen hebben op ons allemaal, als we eens wat vaker echt luisterden naar de lammetjes van de kudde. Het ongecompliceerde enthousiasme van de jeugd kan misschien als gebléér klinken, maar als we goed luisteren horen we misschien wel hetzelfde als in ons eigen volwassen geblaat. En dat zou toch mooi zijn. “want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij”
Ik begon deze column met het vertellen dat je als columnist zo lekker kan chargeren etc. Hoever ik dat in deze column heb gedaan laat ik in het midden.
“Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hen door hen de handen op te leggen”
FD
Gearchiveerd onder: Columns | Tags: Drenthe, geloof, geloven, Jezus, principe, tent, vakantie
Tent
Nog even en hij staat weer voor de deur, de vakantie!
Nu kan ik me voorstellen dat vakantie niet voor iedereen een feest is, of dat er zelfs geen sprake is van vakantie –al was het maar omdat het hele jaar al een ‘vakantie’ is- maar de meeste mensen zien doorgaans reikhalzend uit naar een paar weken geen werk, tenminste niet voor de baas. En als het kan gaat men er ook nog even lekker tussenuit.
Dat ‘er even tussenuit gaan’ kan op verschillende manieren. Mijns inziens kan je het beste vakantievieren in een tent. Wij hebben ook heus wel eens in een huisje of iets dergelijks gezeten, maar dat noem ik geen vakantie. Dat is even weg. Als het aankomt op vakantievieren, zijn wij vrij conservatief, of principieel liever.
Nu gaan wij de komende vakantie onze principes eens een keer aan de kant schuiven. Nou ja, natuurlijk niet het grote principe van het kamperen in een tent, maar wel een paar minder ‘noodzakelijke’ principes. Het gaat om principes die eigenlijk niet zo belangrijk zijn.
Ik kan me namelijk goed voorstellen dat niet iedereen perse de tent in Drenthe wil neerzette. Gelukkig niet, het zou veel te vol en waarschijnlijk ook veel te duur worden. Maar wij doen dat doorgaans wel. Tot dit jaar. Ik parkeer mijn “Drenthe principe’ in de kast. We gaan, zeg maar, letterlijk en figuurlijk een grens over.
Ik ben trouwens niet bang dat we met scheve ogen aangekeken worden omdat we nu ineens niet meer naar Drenthe gaan.
Nee, ik denk niet dat de plek waar vakantie gevierd wordt, wordt gezien als ‘vakantievreugdnoodzakelijk’. Het is zelfs aannemelijker dat het feit dat we als gezin alleen nog maar in Drenthe vakantie vierden een verbaasde blik oplevert. Een ander principe wat we even negeren is het kamperen in onze eigen tent. we hebben zowaar een compleet ingerichte tent gehuurd!
we doen onze eigen tent niet weg hoor, die gebruiken we vast nog wel weer. Misschien is de grootste verandering van ons vakantiepatroon wel dat er buiten de camping geen Nederlands gesproken wordt. Dat zal wel even wennen worden.
Ik kan me goed voorstellen dat de lezer van deze column iets denkt van: “Nou, interessant, leuk om te weten wat de familie Dam doet deze zomer, maar het gaat nergens over”. En dat klopt ergens ook wel.
Maar deze kerkpost is voor 2 maanden. Dus gewoon in Augustus nog een keer lezen en wie weet gaat het dan wel ergens over.
Oh ja, nog één ding. Het schijnt dat er wel degelijk mensen zijn die vakantie in een tent niet kunnen waarderen. Dat is toch niet te geloven? Je zou ze toch…
FD
Gearchiveerd onder: Columns | Tags: fietsen, God, huis, Jezus, kerk, tegenwind, Twente, weer, wind
Naar huis.
Vanmiddag was het weer raak.
Bij het werk wegfietsend had ik het al in de gaten, maar echt last had ik er nog niet van. Toen ik door Westerhaar over de Hoofdweg fietste was het zelfs wel prettig. Ook het eerste stukje van de Twistveenweg viel nog wel mee. Maar zodra ik erve Arvika voorbij fietste kreeg ik de volle laag. En hoewel het nergens op slaat kan ik me daar soms onnodig boos over maken. Onbegrijpelijk eigenlijk, want waar ben ik nou eigenlijk boos op? Lucht en leegte zeg maar… Het irriteert me soms zo enorm dat ik overweeg af te stappen en maar verder te lopen.. En heel soms zou ik bijna willen dat de maïs al weer meters hoog langs de weg stond. Dan maar geen vergezichten, maar alles beter dan tegenwind! Ik fiets eerlijk gezegd nog liever door de regen dan tegen de wind in. Gelukkig ligt de weg naar huis af en toe een stukje in de luwte van huizen of boerderijen.
Maar daarna lijkt de wind het weer speciaal op mij te hebben voorzien. En denk ik dan, als ik de eerste bebouwing net buiten Daarlerveen voorbij fiets, eindelijk verlost te zijn van die wind van rechtsvoor, begint het ineens van links te komen. Ook in de bebouwde kom blaast de westen wind soms nog verraderlijk door de Nieuwstraat. Maar als ik dan de brug over gefietst ben en de Kerkstraat opdraai lijkt de strijd gestreden, Af en toe nog een plaagstootje van een dwarrelwindvlaag die me toch nog de moed wil ontnemen, maar als ik via de Gruttoweg en de Meeuwenweg het paadje achter ons huis in fiets, is het pleit beslecht. Als ik dan de deur achter me dichtdoe hoor ik alleen de wind nog een beetje, maar het doet me niks meer, hèhè, ik ben thuis!
Dit verhaal gaat natuurlijk alleen op als de wind uit het westen komt. Maar eigenlijk komt de wind altijd uit het westen, behalve als het niet uit het westen waait, maar dan merk ik hem nauwelijks op.
Als ik nou morgenmiddag weer tegen de wind in moet fietsen, zal ik er eens aan denken dat mijn weg naar huis net het hele leven voorstelt. Ik zal proberen niet boos of geïrriteerd te raken, maar met opgeheven hoofd de wind trotseren,
want ik ben op weg naar huis!
FD
Gearchiveerd onder: Columns | Tags: eeuwig, God, goede vrijdag, Jezus, kerk, leven, Pasen, zonde
Volbracht
Alweer werd het goede vrijdag.
Alweer kan ik het niet voorkomen.
Alweer ben ik schuldig, maar
alweer sterft U voor mij.
Alweer maakt mij dat verdrietig,
Maar alweer, vergeet ik dat zo snel.
Hoe vaak heb ik het al wel niet gezegd?
“Vandaag, Heer, vandaag doe ik het goed”
Maar vaker nog moet ik bekennen
“het leek weer nergens op vandaag”
Hoe vaak moet ik U nog teleur stellen?
En maak mijn schuld alleen maar groter.
Maar -mijn ziel zozeer verslagen-
het kruis, waaraan mijn zonden hingen,
dat kruis is leeg!
Het graf, waarin mijn zonden begraven werden,
dat graf is leeg!
Weg is al mijn schuld!
Het wordt Pasen,
het is volbracht!
Het graf, ik heb er niets meer te zoeken.
“Waarom zoekt u de levende onder de doden?”
U bent opgestaan, U leeft!
Ik leef!
Heer, roep het, nog één keer
was dit de laatste goede vrijdag?
Roep het nog één keer, Heer,
met luide stem.
Voor eeuwig,
“Het is volbracht!”
FD
Gearchiveerd onder: Columns | Tags: #PS2011, CDA, CU, Egypte, Geert Wilders, God, Jezus, kamer, kerk, Libië, megastallen, politiek, provincie, PVV, verkiezing, VVD
Psalm 2
“wees gewaarschuwd, leiders van de aarde.
Onderwerp u, toon de HEER uw ontzag,.”
De (Arabische) wereld staat behoorlijk in brand.
Als een steeds groter wordende, niet te stoppen sneeuwbal groeit het verzet tegen ondemocratische, zichzelf verrijkende leiders.
Het is natuurlijk een goede zaak dat dictators, die alleen uit zijn op macht en het vergaren van meer en meer geld en goed, een halt wordt toegeroepen.
Ik kan me als, naar ik meen, normaal redelijk denkend mens, niet voorstellen hoe iemand er toe komt om zo over de ruggen van anderen de grote leider te spelen.
Ik kan en wil niet begrijpen hoe iemand zijn eigen volk kan bombarderen. Ik vraag me, met de berijming van Psalm 2 af, Wat drijft ze? Wat bezielt ze toch?
Tegelijk vraag ik me af hoe deze regimes soms 30, 40 jaar hebben kunnen standhouden. Waarom komt het volk juist nu in opstand? En wat komt er ná die opstand?
Als de dictators plaatsmaken voor een soort anarchie waarin iedereen in feite een dictator is, of als de macht wordt overgenomen door een godsdienst die God niet dient, dan vraag ik me met Psalm 2 af:
“Waartoe leidt het woeden van de volken, het rumoer van de naties?”
Psalm 2 hoeft niet na te denken over die vraag, meteen en overduidelijk klinkt het antwoord: “ Tot niets.”
Het is te hopen, voor te bidden, dat de Arabische wereld niet afslaat in een andere doodlopende weg, maar dat ze kiezen voor dé weg, die naar het ware leven leidt.
Ondertussen proberen onze eigen vaderlandse politieke zwaargewichten het belang van de provinciale statenverkiezing van aanstaande woensdag aan te geven. Die kopstukken zijn trouwens, en dit terzijde, naar mijn mening maar weinig geïnteresseerd in mega-stallen of het opwaarderen van wegen, maar vooral in wie met hoeveel zetels in de 1e kamer komt. En hoewel de Nederlandse politici doorgaans nog wel redelijk normale mensen zijn, is het wat mij betreft geen slecht idee om in het stemhokje even aan Psalm 2 te denken… Wat drijft ze? Wat bezielt ze?
“Gelukkig wie schuilen bij Hem.”
FD
Gearchiveerd onder: Columns | Tags: column, gedicht, Jezus, kerk, mobiel, nacht, poezie, radio, sms, telefoon
Rijpen
Het is nu 8 minuten voor 3. ’s Morgens welteverstaan.
Ik heb nu mooi even de tijd om iets aan een column te doen. Ja, ik snap ook wel dat 3 uur, het holst van de nacht –holster kan de nacht denk ik niet worden- nou niet het meest Christelijke tijdstip is om te gaan schrijven. Maar voordat ik allerlei meewarige of zelfs bezorgde blikken op me af voel komen… Wees gerust, ik heb vooralsnog geen slaapprobleem. Tenzij je het een probleem noemt dat ik nu niet mág slapen. Terwijl ik bezig ben met dat niet mogen slapen heb ik dus wel mooi alle tijd om een beetje na te denken. Het schrijven van een nachtcolumn is trouwens geen sinecure. Vooral niet omdat het enige waar ik mijn gedachten nu mee kan vastleggen mijn mobiele telefoon is. Vooral woorden die niet in het woordenboek van de mobiel staan vertragen de snelheid van het vastleggen van mijn gedachten nogal. Verder is het typen op een ‘toetsenbord’ bestaande uit 10 cijfers ook niet het allerhandigst.
Vervelender zijn overigens de nóódgedwongen onderbrekingen van mijn denkproces.
Tja, het leven van de hardwerkende, ziektevervangende en daarom zelfs ’s nachts werkende arbeider en hobbycolumnist is niet altijd even gestructureerd
Vannacht kan ik ook redelijk ongestoord naar de radio luisteren. Het grappige van ‘nachtradio’ is dat er mensen bellen. Vannacht bellen er allemaal hobbydichters omdat het de komende dag blijkbaar Gedichtendag is. Best een enorme inspiratiebron al die gedichten, hoewel de meeste nogal bol staan van achterliggend, persoonlijk leed. In de voornacht had de presentator het over “dichter bij de nacht” Wat mij op een wel leuk en origineel idee bracht.
Over dat idee moet ik nog even flink nadenken.
Als ik toch eens zeeën van tijd had op de momenten dat het mij schikte, maar ja, , voorlopig eerst maar weer een paar uur werken en het idee over “Dichter bij de Bijbel” een beetje laten rijpen.
Speciaal voor de Gedichtendag , en aangezien deze column verder toch eigenlijk nergens over gaat sluit ik deze column af met een klein beetje diepgang…Een gedichtje dat ik schreef in 2004.
Als de bol in de aarde vergaat
als het rottingsproces steeds verdergaat
als uit dit stervende een prachtige bloem zal komen
dan weet je dat niets je kan overkomen.
Ik ben een bol, gepoot in Gods tuin!
FD
Gearchiveerd onder: Columns | Tags: Jezus, sneeuw, strooizout, vroeger, winter, zout
Zout
De winter 2010/2011 is begonnen waar de vorige mee ophield. Met sneeuw dus. Ik zat laatst te bedenken dat het wel grappig is dat men altijd hoog opgaf over de strenge winters van ‘vroeger’. “Toen waren er nog echte winters.” Ikzelf kan me maar weinig winters met (veel) sneeuw herinneren. Nu gaat mijn vroeger natuurlijk ook niet zo heel ver terug de tijd in, bij vragen over hoe het vroeger was moet je dus niet bij mij zijn, maar ik begin me wel een beetje zorgen te maken over onze kinderen. Ik kan me zomaar voorstellen dat ze denken dat bij elke winter sneeuw hoort. Terwijl mijn persoonlijke historische besef zegt dat er hele winters achterelkaar voorbij gaan zonder ook maar één vlokje sneeuw. Sneeuw is iets bijzonders! Als je ’s morgens de gordijnen opendoet en ziet dat het gesneeuwd heeft zou je moeten juichen en springen van vreugde en verwondering om die wondere witte wereld, en dus niet, zoals tegenwoordig nogal eens gebeurt, in een geïrriteerde bui verzuchtend klagen: “Alweer sneeuw… De stoep was net schoon… Bah” Nou ja, het is natuurlijk ook geen pretje als je elke morgen in kilometerslange files moet staan omdat de sneeuw weer heeft toegeslagen, om nog maar te zwijgen van het risico op glij- en valpartijen.
Nu heeft er ooit iemand ontdekt, dat je iets kan doen om die glijdende auto’s en vallende mensen te voorkomen. Deze persoon kwam op het lumineuze idee om zout op straten en stoepen te strooien.
En wat bleek? Dat zoutstrooien op paden en wegen helpt! Je zou kunnen zeggen dat dat zout levens redt. Er is alleen één probleem met ons strooizout. In de moderne winters valt zoveel sneeuw dat de zoutvoorraden soms niet groot genoeg zijn. Afgelopen week was er in het nieuws dat er zelfs al wordt gevochten bij het uitdelen van gratis strooizout. Hoewel het bizar is, is dat ergens, op een vreemde, symbolische manier, ook wel weer mooi. Dat men er blijkbaar alles voor over heeft om aan reddend zout te komen
Afgelopen week zag ik ook op internet een bericht over een Christelijke studentenvereniging die, met behulp van zout, in grote letters in de sneeuw langs een snelweg hadden geschreven : Jezus = zout. En die studenten hebben gelijk, net als strooizout redt Jezus levens. Het mooie van dít zout is dat je er niet om hoeft te vechten… Het gaat nooit op.
FD
